حتـي اگـر غـزل بشـوم كـم مـي‌آورم

سلام به همه‌ی شما دوستاي مهربان چند تا كار جديد دارم ولي فعلا حال و حوصله‌ی تايپ ندارم به خاطر همين كارهايي كه خدمتتون تقديم ميكنم از دوستان دير  و دور و مهربان و خوبيه كه شما اونها رو از من بهتر ميشناسين مطمئنم  كه خوشتون مياد مگه نه !

flower.jpg

حتـي اگـر غـزل بشـوم كـم مـي‌آورم
دريـايـي و بـراي تـو شبنـم مـي‌آورم
پا پس كشيـد با تـو از اين شهـر آفتاب
ايمان بـه چشم‌هاي تـو دارم مـي‌آورم
خورشيدهست و پنجره هم باوجوداين
فـردا براي خود چه فـراهم مـي‌آورم
باران تـو به پنجــره‌ام تكيه مي‌دهـد ؟
يا سـر در از حضيـض جهنـم مـي‌آورم
اما نه ! تجـربه به من اين را نگفتـه است
من بر گواه حـرف خـود آدم مـي‌آورم
فـردا به شوق تـوست اگـر رو به آينـه
اين چشم‌هاي زل زده را هـم مي‌آورم
آمـد به من به چشم محبت نگاه كرد !
ايـن عشـق را بـه راه نگفتـم مـي‌ آورم

« گنبد - حسن احرامي »

flower.jpg

خود را مـرور مـي‌كنم اينبار با درخـت
اين چيست پشت پنجـره ، ديوار يا درخت ؟
ما مثل يك‌كوير ، پريم ازسكوت و زخم
كي مي‌شود خداي من اين زخم‌ها درخت ؟
فـرياد بي‌قـراري اين خـاك تشنه است
نيلوفـري كـه قـد كشـد از سنگ تا درخـت
فـردا صـداش مي‌شكفـد از گلـوي باغ
امـروز اگـر چه مي‌شكنـد بي‌صـدا ، درخت
پيداست،دست‌ عاطفه‌ خيزي‌كه مي‌كشد
دور حـضـور بـاغـچــه ، ديـوار بـا درخـت

« ابوا لفضل حسني »

flower.jpg

 ابتـداي كــربلا مـدينـه نيست ، ابتـداي كــربلا غـديـر بـود
ابـرهـاي خونفشان نينوا ، اشـك‌‌هاي حضرت امير بـود
نطفـة ولايت ارچــه بستـه شـد ، در ثقيفـه بيعتي شكستـه شــد
امت رسول دسته دسته شـد ، او سكوت كـرد ناگزير بود
بعـد از آن فتوّت هميشه سبـز ، بركت از حجاز و از عـراق رفت
هرچه دانه كاشتند سنگ شد ، پشت هركوير صدكويربود
مصلحت كــه نيـزة خلافت است ، از ابـوذر اعتـراض را گـرفت
مكروحيله حجررا شهيدكرد ، بعد ازآن بلال سربه زيربود
بعد مكـه و مدينه دام شد ، كـوفه صرف عيش و نوش شام شـد
آفتاب سـر بلند سايه سـوز ، در حصار نيـزه‌ ها اسير بود
الامـان زشـام الامـان زشـام ، الامـان زدرد و غـربت امـام
شام بي‌مـروّت غـريب كش ، كاش كـوفة بهانه گيـر بود
هان هبـا شديد ، هان هـدر شديد ، مـردم مدينه بي‌پدر شديد
اين صداي حسرت مدينه بود، اين صداي زخمي بشيربود
كربلا به اصل خودرسيدن است ، هرچه مي‌دوم به خودنمي‌رسم
چشم‌‌تا به هم زدم چه ديرشد ، تا به خويش‌آمدم چه ديربود

« علي رضا قزوه ـ گرمسار »

flower.jpg

مـن آن ستـارة نامرئي ام كه ديده نشـد
صـداي گــرية تنهـايي‌ اش شنيـده نشـد
مـن آن شهاب شـرار آشناي شعلـه ورم
كـه جز براي زمين خوردن آفريده نشد
مــن آن فروغ فــريباي آسمان گــردم
كــه با تمام درخشنـدگـي سپيـده نشــد
مـن آن نجـابت درگيــر در شبستـانــم
كــه تا ر وسوسه بـرقا متش تنيـده نشـد
نجابتي كه درآن لحظه‌هاي دست وترنج
حـريـر عصمت پيــراهنش دريـده نشـد
من از تبار همان شاعـرم كه سرو قدش
بــه استجابت در يـوزگـي خميـده نشـد
همـان كبـوتــر بـي‌ اعتنـا بـه مصلحــتم
كــه با دسيسة صياد هـم خـريـده نشــد
رفيـق مـن ! همه تقــديم مهـرباني تـــو
اگـر چه حجم غـزلهاي من قصيده نشـد !

« محمد سلماني»

flower.jpg

اين خواب

جاي سلاخي چشمان شماست

] بخواب ! [

اميرحسين فرجی شاعرجوان شاهرودی

flower.jpg

اي شعــر اي ا لهــــة انـدوهگـين مــن
اي هــم صــداي طبع خيال آفــرين مــن
از اصفهـــان ، پــريچــة بـاغ خــدا بگـــو
از خاطــرات دردل شـب تـه نشـين مــن
ديشـب بـه كشتـزار شبش چنـگ بـرده‌ام
امشـب ستـاره مـي‌ چكـد از آستـين مــن
يــخ بسته نــوجـوانـي مـن پشت چـاربـاغ
خـورشيد ! يك سحر بنشين ترك زين من
خـواجـو ، تـــرانـه ساز نحيف هـــزار تـو
پاهـا در آب خـم شده در سـرزمين مـن
زاينــده رود ، خـاطـرة نــاب زردكــوه
ماري شده است سبز و رها در كمين من
اين دوزخ اين شلوغي ممتدچه‌كرده است
بــا آن دل بهشتـي ساحـل نشـيـن مــن
شب بافـه بافـه زلف رها كـرده در كويـر
اينجا چـه مي‌كند غــزل خوشه چين من ؟
در غـرفه‌هاي نقش جهان چـرخ مي‌خورد
آواز هــاي گمشــده ســـرزميـن مـــن

« سعيد بيابانكي - اصفهان »

flower.jpg

 باران كــه رفت وسـوسه ی آسمان شـدم
در قاب خيس پنجره سرگرم آن شـدم
بارن كـه رفت با كلماتي كـه مه نداشت
روشن‌تـر از هميشه بـرايت بيـان شـدم
مثل هميشه خـواب كـه انگيـزه تـو شـد
در عـادت هميشگـي‌ات نـاگهـان شــدم
اي ديشب «براي توزود است حرف من»
امشب «پرنده باش وبرايم بخوان» شدم
…حالا تـو ، اي هـزار برابر فـريب عشـق
مـن صـاحب هـزار بـرابـر زيـان شــدم

عليرضا دهرويه - قائم شهر

flower.jpg

خيـال خام پلنگ مـن ، به سـوي مـاه جهيـدن بـود
و مـاه را ز بلنـدايش ، به روي خاك كشيـدن بـود
پلنگ من دل مغرورم ، پريـد و پنجـه به خـالي زد
كـه عشق ماه بلنـد من ، وراي دست رسيـدن بود
اگـر چه هيـچ گل مـرده ، دوباره زنـده نشـد ام
بهـار در گل شيپـوري ، مـدام گـرم تپيـدن بــود
گل شكفتـه خـداحـافظ ، اگـر چـه لحظـة ديـدارت
شـروع وسوسه‌اي‌درمن ، به نام ديدن‌وچيدن بود
من و تـو آن دو خطيم آري ، مـوازيان به ناچاري
كه هر دو باورمان زآغاز ، به يكديگر نرسيدن بود
شراب خواستم وعمري ، شرنگ ريخت به كام من
فــريب كار دغـل پيشه ، بهـانه‌ اش نشنيـدن بـود
چـه سـرنوشت غم‌انگيزي ، كه كرم كوچك ابريشم
تمام عمر قفس مي‌بافت ، ولي به فكر پريدن بـود


زنده يادحسين منزوي

flower.jpg

غروب آمد و شب شدنماز هم داريم
خيـال رفتـن راهـي دراز هـم داريـم
گنـاه آه بلـه از گنـاه پــرسيــديــد !
كــه اتفاقـاَ بيش از نيـاز هــم داريــم
و جـالب است بـدانيـد اينكه پيش خد
هميشه بيشتـرين امتيـاز هــم داريـم
شكوفه خواسته بوديد ، خب مي‌گفتيد
از اين نمـونه بخواهيـد باز هم داريـم
بلـه شقـايق دلهـاي مـا طبيعـي نيست
دراين مغازه گل دست‌ساز هم داريـم


عليرضا سپاهي . مشهد

flower.jpg

سـرودن ، هياهو ، صـدا ، بعـد از اين
كبـوتـر ، پـرستـو ، رهـا ، بعـد از اين
كمــي روي سـاحـل قـدم مـي‌زنــم
حــوالـي پــر از ردپـا ، بعــد از ايـن
غـــروبـي غـم‌ انگيــز راهـي شــدم
تو پرسيدي از من ، كجا ، بعد از اين ؟
نـگفتــم كجـا مــي‌ روم بــاز هــم
بـرايـم دعـا كـن - دعـا بعـد از ايـن

---

بهــاري تـو فصلـي پــر از روشنــي
زمستانـم ، از تــو جـدا ، بعـد از ايـن
زمستـان بـه آنسـوي درياچـه رفـت
تــو و جنـگلِ سبـزها ، بعــد از ايــن
كمي بين ما چون به هـم خورده‌است
« تو » هستي برايم « شما » بعد از اين


هادي خورشاهيان . نيشابور

/ 11 نظر / 29 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رضا وعلی و نرگس

سلام دوست مهربان همیشه . آخه این چه رنگهاییه حتما به خانمت نشون بده!موفق باشید

azar kiani

سلام. خيلی خوب بود. شعر دوستان خلوت را رنگين میکنند . خسته نباشند و نباشيد.

سیامک

شعر خوبی از منزوی زئی مراسم تدفین اش بودم مرسی

داود

سلام بزرگوار کجايی؟ دلمان برايت تنگ شده . به روز کردم البته با يک نوشته. خبری از شما نيست و ماهم که آخر فراموشکاری و بی معرفتی. اما اين روزها برای بزرگداشت صراف برنامه ريزی ميکنيم که به صورت بين المللی است. اما مشتاقيم شما را از نزديک ببينيم

میثم ریاحی

سلام حمید جان من را در گرمسار دیدی . از بندرگز سلامت را به جهانگیری رساندم از شعر های وبلاگت خوشم آمد به وبلاگ من سر بزن : شروه خداحافظ

نکاحی

اميدوار بودم در وبلاگتان کاری از مسيح ببينم . وقتی سر زدم در صفحه پيام آدرس مسيح را ديدم . شعرهای خوبی گذاشتيد .

عليرضا

خيلي عالي وباسليقه مثل هميشه ولي فكر ميكنم كم كاري شما كم لظفي به غزل هم باشه .

ع.ا.ح

سلام.به یاد روزهای از دست رفته ... دوستان قدیم...!

ریحانه

سلام این شعر!!متاسفانه سرقتی است از غزل شاعرمعاصر یدالله گودرزی که در سال1371 سروده است.اصلاحش بفرمایین ایمان کم کم به چشمهای تو ایمان می آورم در پیش پای آمدنت جان می آورم در غربت قدیمی این وسعت عبوس ایمان به بی پناهی انسان می آورم گفتی که قلبهای پریشان بیاورید باشد به روی چشم، پریشان می آورم اي بيكران گمشده در خاطرات من در پیشگاه چشم تو باران می آورم ای سفره های خالی غربت برایتان از دور دست دهکده مهمان می آورم لبخند و شادمانی و احساس و عشق را با دستهای گرم پر از نان می آورم از کوچه های خاطره از کوچه های یاد یک دسته گل به یاد شهیدان می آورم! *یدالله گودرزی از کتاب: بگذار عاشقانه بگويم،مجموعه شعر(نشر آفرينه/1374)